kraj; Chile

rejon/masyw; Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui) – pole lawowe Roiho, rejon między plażą Ovahe a wulkanem Poike, wybrzeże między lotniskiem Mataveri a Rano Raraku, klify północnego wybrzeża

jaskinia; tunele lawowe – m.in. Ana Te Pahu, Ana Roiho, Ana Kakenga, Ana Te Pora

termin; 02/11/2008 – 13/12/2008 (wiosną 2008 r. wyjazd przygotowawczy)

 

uczestnicy;

Andrzej CISZEWSKI – kierownik – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Miłosz DRYJAŃSKI – Katowicki Klub Speleologiczny (KKS) Katowice

Marcin JAMKOWSKI – przynależność klubowa nieustalona

Rafał KARDAŚ – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Marcin KUBAREK – Sekcja Taternictwa Jaskiniowego Klubu Wysokogórskiego (STJ KW) Kraków

Beata MICHALAK – Speleoklub Warszawski (SW) Warszawa

Henryk NOWACKI – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Mirosław PINDEL – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Włodzimierz PORĘBSKI – Speleoklub Dąbrowa Górnicza (SDG)

Zdzisław Jan RYN

Tomasz SNOPKIEWICZ – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Piotr SŁUPIŃSKI – Sekcja Grotołazów KW Warszawa

Maciej SOBCZYK

Mariusz SZELEREWICZ – STJ KW Kraków

Zbigniew WIŚNIEWSKI – Speleoklub AVEN Sosnowiec

Jan WOŁEK – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Ewa WÓJCIK – Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego (KKTJ) Kraków

Jerzy ZYGMUNT – Speleoklub Częstochowa (SCC)

 

działalność;

Wyprawa kierowana przez A. Ciszewskiego (KKTJ), kontynuująca działania na Wyspie Wielkanocnej rozpoczęte w 2001 r. (rekonesans, ok. 2300 m skartowanych korytarzy) i 2004 r.; zrealizowana dzięki grantowi National Geographic, z udziałem ekipy filmowej National Geographic Channel. Wiosną 2008 r. A. Ciszewski, Z. Ryn i C. Dąbrowski przygotowali formalności i logistykę. Zezwolenie CONAF ograniczyło działalność do trzech rejonów: pola lawowego Roiho, rejonu Ovahe – Poike oraz południowego wybrzeża między Mataveri a Rano Raraku; w końcowej fazie eksplorowano też wyloty tuneli lawowych w klifach północnego wybrzeża (zjazdy ścianami do 300 m). Dwu-, trzyosobowe zespoły lokalizowały otwory GPS i kartowały jaskinie (dalmierze laserowe Leica). Udokumentowano 320 jaskiń – en bloc: w większości niewielkie obiekty, ale także największe znane jaskinie wyspy. Archeolog M. Sobczyk wraz z archeolożką CONAF inwentaryzował znaleziska (szczątki ludzkie, ogniska, konstrukcje kamienne, narzędzia), a M. Jamkowski z miejscowymi nurkami odnalazł kilkanaście jaskiń podmorskich. Rozpoczęto przypisywanie jaskiniom pierwotnych nazw w języku rapanui.

 

literatura;

■ Ciszewski A. 2009. Rapa Nui 2008. Jaskinie nr 2(55), s. 17–20 (mapa wyspy z jaskiniami poznanymi w czasie wyprawy, plan Ana Kakenga)