kraj; Austria

rejon/masyw; Tennengebirge Ost – plateau w rejonie schroniska Laufener Hütte (baza), Bleikogel, Eishöhle, Grieskogel

jaskinia; P-14 „Hades”, P-5, P-15, P-37, P-48, P-55, P-62, P-64

termin; 07/08/1992 – 03/09/1992

uczestnicy;

Rajmund KONDRATOWICZ – Speleoklub „Bobry” Żagań

Adam KULBIŃSKI – Speleoklub „Bobry” Żagań

Zbigniew LAPUNOW – kierownik – Speleoklub „Bobry” Żagań

Adam MAJGIER – Speleoklub „Bobry” Żagań

Robert SZAJNA – Speleoklub „Bobry” Żagań

Jacek WIŚNIOWSKI – Speleoklub „Bobry” Żagań

działalność;

Nieliczna, odmłodzona wyprawa (po słabym roku 1990; w 1991 r. wyprawa się nie odbyła), której celem było sprawdzenie i uzupełnienie dokumentacji jaskiń odkrytych na przełomie lat 80. i 90. oraz poszukiwanie nowych obiektów. Pomierzono jaskinię P-62, pomierzono i zdeporęczowano P-55 (−90 m), zaporęczowano P-37 do dna (−260 m) i ponownie ją pomierzono. W P-15 na ok. −100 m, a w P-48 na −80 m dalszą drogę zamykały korki lodowe. W P-5 poręczowano w celu szukania połączenia z P-4 (Jaskinia Meandrująca); meander z zaciskami poniżej dna P-5 kończy się po ok. 12 m. W P-64 poznano i pomierzono nowe partie. Głównym osiągnięciem było drugie przejście studni Hades w jaskini P-14 – wówczas najgłębszej studni jaskiniowej świata – do dna na −455 m (24 sierpnia J. Wiśniowski i A. Majgier, 25 sierpnia R. Kondratowicz i A. Kulbiński), z zastosowaniem poręczowania odcinkowego techniką jednolinową na całej długości (pierwsze przejście wykonano techniką podwójnej liny). Podczas wychodzenia odkryto wąski meander odchodzący od głównej studni na poziomie −300 m, a za nim dużą studnię – możliwość dalszej eksploracji. Prowadzono też działalność powierzchniową (rejon Bleikogel, okolice P-19 i P-35) oraz dokumentację fotograficzną w Eishöhle.

literatura;

■ Kondratowicz R. 2008. [Historia klubowych wypraw w Tennengebirge Ost] Wyprawa Austria ’92. Grotołajza nr 9, s. 70–71

■ Jacek Wiśniowski nie żyje. 2008. Jaskinie nr 2(51), s. 9 (wzmianka o drugim przejściu studni Hades w 1992 r.)